MARIANNA POPIEŁUSZKO O SWOIM SYNU

U nas kłamstwa nie było! Kiedyś nauczycielka wezwała mnie do szkoły, żeby mi zwrócić uwagę, że Alek często w kościele na różańcu przesiaduje. Zagroziła, że może być z tego obniżony stopień ze sprawowania. Duch Święty mnie natchnął i odpowiedziałam, że jest przecież wolność wyznania.

KS. TADEUSZ KAROLAK O PRACY BŁ. KS. POPIEŁUSZKI
W JEGO PIERWSZEJ PARAFII W ZĄBKACH

Przyszedł do nas jako neoprezbiter, ale bardzo szybko zaczął zaznaczać swoją obecność w parafii. Przede wszystkim założył młodzieżowe kółko różańcowe. Co charakterystyczne, nie było to kółko tylko modlitewne. Młodzież Jerzego zbierała dary, które co kilka tygodni zanoszono do zakładu wychowawczego. Jego wizja Kościoła nie ograniczała się do eschatologii.
Widział Kościół bardzo konkretnie, w wymiarze ludzkich potrzeb. Miał bardzo silne poczucie obowiązku, które zmuszało go do bezustannego wysiłku, przekraczającego jego wątłe siły.

KS. PRAŁAT TEOFIL BOGUCKI O BŁ. KS. JERZYM W ROK PO JEGO ŚMIERCI

Był kapłanem Bożym. Prostolinijnym, mądrym i dobrym. Był zawsze posłuszny władzy duchownej – gotów pójść wszędzie tam, gdzie go biskup pośle. Miał wiele uroku osobistego. Nie wszyscy wiedzą o jego ogromnym poczuciu humoru i żywym temperamencie. Zdobywał się niekiedy na fortele, którymi mnie zaskakiwał. Kiedyś pilnowany przez swych złych „aniołów stróżów” wymknął się im z przyklejonymi wąsami i brodą, i dotarł szczęśliwie do celu. W przeddzień porwania i śmierci... WIĘCEJ

WSPOMNIENIE KS. KAZIMIERZA GERSA Z 19 MARCA 1993 R.

Gdy Ksiądz Jerzy został zamordowany, gdy przywieziono go do Warszawy, przyszedłem razem z innymi, by pomodlić się i oddać mu cześć. Wtedy jeden z kapłanów zapytał, czy nie mógłbym zostać dłużej i pomóc w spowiedzi. Zostałem. Kolejki do spowiedzi nie kończyły się. (...) To, co działo się w konfesjonale tej nocy, to były naprawdę wydarzenia szczególne. Wiem, że o konfesjonale trzeba mówić bardzo delikatnie, bardzo oszczędnie, bo obowiązuje tajemnica spowiedzi. Ale mogę powiedzieć tutaj publicznie w tej chwili, że byłem wówczas świadkiem cudów, które się tutaj dokonywały tej nocy i że Ksiądz Jerzy zza grobu nie mniej owocnie duszpasterzował, że jego duszpasterzowanie bynajmniej się nie skończyło wtedy, kiedy była tutaj wystawiona jego trumna.

WSPOMNIENIA KS. ANTONIEGO POMIŃSKIEGO Z 16 GRUDNIA 1996 R.

Kiedy byłem na procesie, to 40 dni jakie tam spędziłem, były bądź co bądź bardzo trudnymi, żeby nie powiedzieć ciężkimi. Ale był tam taki jeden krótki moment, prywatnie nazywam to takim pierwszym małym cudem Księdza Jerzego, kiedy to w misternie zaplanowanym przebiegu dnia sądowego, ze strony prokuratora, ze strony przewodniczącego sądu, doprowadzono do sytuacji, w której okazało się, że będzie czytany dowód antypaństwowej, wrogiej działalności Księdza Jerzego, mianowicie... WIĘCEJ

WSPOMNIENIA KS. KAN. CZESŁAWA BANASZKIEWICZA

Poznałem ks. Jerzego Popiełuszkę w 1978 roku, gdy zamieszkał w moim sąsiedztwie, w domu parafialnym przy ul. Mierosławskiego 6, w parafii Dzieciątka Jezus w Warszawie na Żoliborzu. Był wikariuszem w tej parafii, a ja rezydentem, mogłem więc z bliska i bezpośrednio budować się jego kapłańską gorliwością, pokorą, usłużnością każdemu człowiekowi. Pamiętam, że po posłudze udzielonej chorym w parafii, spieszył jeszcze z Komunią Świętą do wielu osób, także w odległej parafii na Woli.
Byłem świadkiem, gdy podczas sprawowania Najświętszej Ofiary w Kościele Dzieciątka Jezus zasłabł... WIĘCEJ

KS. ZYGMUNT MALACKI, OBECNY PROBOSZCZ PARAFII P. W. ŚW. STANISŁAWA KOSTKI

Moja przygoda z Kościołem Akademickim Św. Anny rozpoczęła się w roku 1984, a więc rok po zawieszeniu stanu wojennego i na parę tygodni przed męczeńską śmiercią Ks. Jerzego Popiełuszki, który w latach 1979 – 1980 pracował w Kościele Akademickim Św. Anny. Śmierć Ks. Jerzego była dla mnie, jak i dla nas wszystkich, wstrząsem, ale także wezwaniem.
Przypominam sobie ostatnią rozmowę z Nim w Rektoracie naszego ośrodka. Był o rok starszy ode mnie. Spotkaliśmy się w seminarium. Mieszkałem z Jurkiem przez rok w jednym pokoju. W kapłańskim życiu widywaliśmy się od czasu do czasu. Odwiedził mnie już jako rektora na kilka dni przed śmiercią. Wracał z kurii. Przyszedł, aby porozmawiać, jak mi się dzieje u Św. Anny... WIĘCEJ