SIOSTRY SŁUŻEBNICZKI (starowiejskie) Siostry pracujące w parafii W parafii pracują Siostry ze zgromadzenia Sióstr Służebniczek Najświętszej Maryi Panny Niepokalanie Poczętej - Starowiejskie: S. Krystyna Jasińska - przełożona i katechetka S. Helena Wiśniewska - kancelaria S. Adriana Czarnecka - praca charytatywna S. Jadwiga Pasieczna – kucharka S. Helena Dziduch - zakrystianka tel. (48 22) 839-32-03 Zgromadzenie Sióstr Służebniczek Najświętszej Maryi Panny Niepokalanie Poczętej - Starowiejskich Na terenie Parafii Św. Stanisława Kostki od kilkudziesięciu lat pracują Siostry Służebniczki Najświętszej Maryi Panny Niepokalanie Poczętej - Starowiejskie. Mieszkają w dwóch wspólnotach. Najbardziej znana parafianom jest praca Sióstr: zakrystianki, opiekunki chorych w parafii oraz kancelistki. Z tymi Siostrami spotykają się bezpośrednio. Jednak oprócz tego Siostry mieszkające przy ul. Felińskiego wykonują prace, o których parafianie mogą nie wiedzieć. Siostry pielęgniarki pracują wśród chorych na raka w Archidiecezjalnym i Społecznym Hospicjum oraz wśród bezdomnych w Punkcie Pomocy Medycznej na Dworcu Centralnym. Ponadto dom służy Siostrom przygotowującym się do pracy pielęgniarskiej i katechetycznej. Siostry pracujące na misjach i innych zagranicznych placówkach (obecnie ponad 130) zatrzymują się w tym domu, przyjeżdżając do Ojczyzny. W Polsce Służebniczki Starowiejskie realizują Testament Założyciela Edmunda Bojanowskiego poprzez posługę dzieciom, ubogim i chorym. Prowadzą przedszkola i ochronki, domy dziecka, zakłady dla ludzi starszych i chorych. Wiele Sióstr pracuje w szpitalach, jako opiekunki chorych przy parafiach. Włączają się również w duszpasterstwo parafialne służąc Bogu i ludziom jako katechetki, organistki, zakrystianki i kancelistki parafialne. Obecnie Zgromadzenie liczy ponad 1400 Sióstr. Poza teren Polski wyszły Służebniczki Starowiejskie już pod koniec I wojny światowej, otwierając placówki w Stanach Zjednoczonych Ameryki Północnej (1926), a następnie w Austrii (1994) i Anglii (1995). Wszędzie realizują charyzmat służby, podejmując pracę pedagogiczną w przedszkolach i szkołach podstawowych oraz pracę pielęgniarską w szpitalach i domach starców. Wierne duchowi Założyciela, służebniczki włączyły się również w misyjną działa1ność Kościoła podejmując pracę: w Rodezji Północnej - obecnie Zambii (1928), w Republice Południowej Afryki (1946), i Meksyku (1992). Na terenach misyjnych służebniczki starają się pełnić posługę miłości wśród najbardziej potrzebujących i odepchniętych. Między innymi, z narażeniem życia obejmują opieką dzieci i dorosłych chorych na AIDS. Przykładem własnego życia, całkowicie oddanego Bogu, pragną głosić prawdę o Chrystusie - Odkupicielu człowieka. Po roku 1991, kiedy otwarły się możliwości pracy apostolskiej na terenach byłego Związku Radzieckiego, służebniczki podążyły do Rosji, na Ukrainę i do Mołdawii, by po 70 latach prześladowań, zanieść ludziom spragnionym Boga dobrą nowinę o Miłosierdziu Bożym, pomagając kapłanom w katechizacji dzieci, młodzieży i dorosłych, w prowadzeniu rekolekcji oraz służąc chorym i ubogim. Powróciły tam, gdzie przed wojną miały blisko 200 domów. Edmund Bojanowski i jego dzieło Żył w latach 1814 - 1871. Jako człowiek świecki stał się założycielem żeńskiego zgromadzenia. Pragnął zostać kapłanem, ale wola Boża była inna. Wykształcony na uniwersytetach we Wrocławiu i Berlinie, szlacheckiego pochodzenia, z pewnym talentem literackim, członek Poznańskiego Towarzystwa Przyjaciół Nauk, zadziwiał otoczenie prawdziwie przykładnym chrześcijańskim życiem. Był przykładem apostoła świeckiego w swoim środowisku. Wyprzedzał naukę Soboru Watykańskiego II. Edmund Bojanowski instynktownie wyczuwał potrzeby przyszłości. Już wtedy myślał o opiece nad dziećmi pracujących rodziców. Od samego początku ochronki Bojanowskiego pełniły zarówno funkcję instytucji wychowawczej, jak też kulturalno - oświatowej w duchu chrześcijańskim. Został beatyfikowany przez Jana Pawła II 3 czerwca 1999 roku.